zaterdag 24 september 2016

Is er een leven zonder Facebook?

'Dankzij timemanagement, software en smartphones zijn we efficiënter geworden dan ooit. We consumeren meer informatie, we doen meer en we communiceren meer dan we nog maar twintig jaar geleden voor mogelijk hielden. Maar het werkt niet. De middelen die we inzetten helpen ons niet om weer controle te krijgen, we krijgen het alleen maar nog drukker. Ze helpen ons niet om ons gelukkiger te voelen, we worden alleen maar gestrester. Ze helpen ons niet om doeltreffender te werken, alleen maar om ons efficiënter en onder een nog hogere tijdsdruk te laten werken. De realiteit van het 'te veel' vraagt om een fundamenteel andere houding.'

Zomaar een een veelzeggend citaat uit het boek Nooit meer druk van Tony Crabbe. 'Toevallig' lag dit boek afgelopen week voor mij klaar in de bibliotheek na meer dan drie maanden wachten. Het is blijkbaar een gewild boek en ik begrijp het volkomen. Ik heb nog maar twee hoofdstukken gelezen en vind veel passages zó herkenbaar dat ik bijna niet kan wachten om te zien wat er verder nog in het boek staat. Het zet mij nog meer aan het denken over de keuze waar ik op dit moment mee worstel: stoppen met sociale media en dan met name Facebook.

Ja, je leest het goed. Ik overweeg serieus om te stoppen met Facebook en waarschijnlijk ook Twitter. Dit heeft diverse redenen. Het bericht dat ik afgelopen week las over het gebruik van privacygegevens van Facebook en WhatsApp bracht mij al aan het twijfelen over het gebruik van deze sociale media maar ook diverse andere overwegingen spelen mee.
Via mijn persoonlijke account deel ik nauwelijks berichten maar ik beheer op Facebook zoveel groepen - sommige groepen hebben een paar duizend leden - dat ik er veel tijd aan kwijt ben om een goed overzicht te houden. Ik heb al een aantal instellingen zo aangepast dat het minder tijd kost om alles bij te houden maar dan nóg. Facebook is zo'n wezenlijk onderdeel van mijn leven geworden dat ik mij afvraag of dit wel goed is. Voor mijzelf som ik aan de ene kant de nadelen op: het kost veel tijd, ik blijf soms ongewild 'hangen', ik lees berichten die ik eigenlijk helemaal niet interessant vind en verdiep mij soms in vragen van groepsleden waar ik misschien helemaal niet over na zou hoeven te denken. Ook wekt het een bepaalde nieuwsgierigheid in mij op en voel ik soms een lichte mate van stress als ik achter de pc bezig ben. Het is soms zo veel, dat het mij duizelt. Er is zo veel informatie dat het mijn hersenen moeite kost om dit in korte tijd te verwerken.
Aan de andere kant zijn er de voordelen: contacten met oude vrienden herleven, contacten met familie in Amerika worden juist bevorderd, ik voorzie in een behoefte d.m.v. een bepaalde groep voor veel mensen (ik geef hen de gelegenheid bepaalde onderwerpen met elkaar te bespreken), ik ben voor veel mensen een soort 'helpdesk' zowel op praktisch gebied als soms ook op geestelijk gebied, ik kan met mijn persoonlijke pagina mijn blogberichten veel breder bekend maken dus ook meer mensen wijzen op het Evangelie. In sommige opzichten is het een zelfs een soort geestelijke bediening geworden, met name in de groep 'christelijk opvoeden'.

Het moge duidelijk zijn: ik weet het nog niet. Ik heb overigens al een tijdje geen Facebook meer op mijn telefoon en ook 's avonds na 19.30 uur zul je mij niet vaak op dit medium tegenkomen.
Áls ik ga stoppen dan zal ik alles netjes overdragen aan andere beheerders en dan zal het per 1 januari zijn. Als ik niet ga stoppen, wil ik heel kritisch nadenken hoe ik op een goede manier verder kan gaan met Facebook. Voor mijn gevoel beheerst het mijn leven teveel op dit moment.

Soms stel ik mijzelf de vragen: hoe was het leven eigenlijk voordat Facebook bestond? Wat zou ik allemaal wel niet kunnen doen als ik de tijd - die ik nu op Facebook doorbreng - aan andere dingen zou besteden? Zou ik veel nieuws missen als ik mijn account zou verwijderen en zo ja, zou dit een onoverkomelijk probleem zijn?
Kortom: hoe zou mijn leven zijn zonder Facebook?



zaterdag 17 september 2016

Pluspunt - Tineke Tuinder Krause

Hoewel het nog een paar jaar duurt voordat ik zelf 50-plusser ben (zo de Here wil), vond ik het toch erg leuk om het boek Pluspunt te lezen. Wanneer je net als ik een passie voor schrijven hebt, is dit schrijfboek misschien ook iets voor jou. 

Voor een 50-, 55- of 60-plusser verandert er namelijk veel: het uiterlijk verandert, de plaats in de maatschappij of de rol in de kerk. Misschien word je wel oma...
In het dit inspirerende boek van Tineke Tuinder - Krause dat als subtitel 'aantrekkelijk ouder worden' heeft meegekregen, worden in korte overdenkingen een aantal thema's aangestipt en vragen aangereikt waar je mee aan de slag kunt. Bovendien bevat deze uitgave inspirerende citaten, Bijbelteksten en gedichten. Het boek daagt je niet alleen uit om te lezen, te kijken, te overdenken en te genieten maar ook om op te schrijven wat je bezighoudt. Samen met God kun je nieuwe mogelijkheden ontdekken. In de schrijfruimte kun je je eigen gedachten en inzichten opschrijven. Zo wordt Pluspunt tot een persoonlijk dagboek. 

Klik op de foto voor een vergroting.
Het boekje bevat 12 hoofdstukken met titels als: Jong van hart, De kracht van vergeving, Ont-moeten en Terug naar de basis.

Wat ik erg mooi vind, is het verhaal helemaal achterin het boek. Dit gaat over een bijzondere vrouw: Elisabeth. Het blad Elisabethbode is namelijk genoemd naar Elisabeth Mijnhardt-Keller uit Zeist, die tijdens haar leven liet zien welke kracht er gevonden kan worden in een leven met God en zijn Zoon Jezus Christus. Het is een inspirerend verhaal waar je veel van kunt leren.


Kortom, dit prachtige boekje is zeer de moeite waard voor iedereen die bewust na wil denken over het ouder worden. 



vrijdag 9 september 2016

333 dingen om over te schrijven - Giveaway!

Houd je van schrijven maar weet je niet waar je moet beginnen? Heb je wel eens last van een writer's block of krijg je maar geen inspiratie voor een nieuw boek? Het boek 333 dingen om over te schrijven helpt je weer op gang! Het boek bevat honderden schrijfopdrachten die je kunt gebruiken als een warming up voor je een nieuwe roman of om je verbeelding op gang te helpen.

Het is een vrij dikke uitgave omdat er veel witruimte is om te kunnen schrijven en er staan - zoals gezegd - 333 suggesties in het boek. Een greep uit de opdrachten:
  • Beschrijf een dag in de wachtkamer van de tandarts, vanuit het gezichtspunt van de wandklok.
  • Beschrijf de plek waar je als kind het liefst naar toe ging. Waarom was juist die plek speciaal voor je?
  • Herschrijf het plot van je lievelingsfilm in een ander genre.
  • Schrijf een verhaal volledig zonder dialogen.
  • Open de krant of een nieuwssite. Herschrijf een nieuwsbericht zodat het goed afloopt. 
  • Schrijf een kort verhaal waarin je hoofdpersoon verdwaald is.
  • Schrijf een verhaal dat zich afspeelt op een verlaten pretpark.
  • Vertel hoe het verder is gegaan met iets wat ooit van je is gestolen.
  • Schrijf een verhaal waarin de hoofdpersoon op elke vraag alleen maar 'ja' mag antwoorden.
  • Beschrijf een plek die je heel graag eens zou bezoeken.
  • Schrijf het grootste geheim op dat je ooit voor iemand hebt bewaard.
  • Beschrijf het gekste baantje dat je ooit hebt gehad.
Soms staan er ook ideeën in het boek waar je niet zo gauw een antwoord op zou weten of over zou willen schrijven. Je kunt deze natuurlijk gewoon overslaan. Ook de schrijfruimte is bij sommige vragen erg beperkt. Maar het is eenvoudig om met typ-ex de vraag die je niet wilt beantwoorden weg te halen en op deze manier meer schrijfruimte te creëren voor de opdracht die ervoor staat. Je kunt natuurlijk ook je verhaal uitwerken op de computer en de vragen als een soort 'handboek' gebruiken.

Klik op de foto voor een vergroting.
Kun jij wel wat inspiratie gebruiken en lijkt het jou leuk om dit boek te winnen, dan kun je meedoen met deze giveaway (je betaalt alleen de verzendkosten). Stuur uiterlijk donderdag 15 september een mail naar info@wendyborn.nl en vermeld in deze mail je adresgegevens én de reden waarom jij wel inspiratie kunt gebruiken! Op vrijdag 16 september zal ik de winnaar bekend maken op dit weblog.

De winnares van het boek is geworden: Sylvia Kerkhoff. Van harte gefeliciteerd!



zaterdag 16 juli 2016

Een passie voor taal

Naast een passie voor schrijven heb ik ook zeker een passie voor de Nederlandse taal. Afgelopen week verheugde ik mij dan ook op de Summerschool van DWDD. Paulien Cornelisse vertelde over taalfouten en waarom we ons soms zo ergeren aan hoe mensen praten. Verder ging het over straattaal en de meest voorkomende taalergernissen. Op zich was het een leuk programma maar omdat het mij inhoudelijk toch een klein beetje tegenviel, ga ik er verder niet al te uitgebreid op in. Vind je het toch leuk om het terug te kijken? Klik dan hier voor de uitzending. Je steekt er zeker wat van op.
Cornelisse is overigens cabaretière en schrijft boeken en columns. Haar eerste boek 'Taal is zeg maar echt mijn ding' werd meer dan 500.000 keer verkocht en bekroond.

Wat ik verder erg leuk en leerzaam vind, is de website van Onze Taal. Je vindt hier zoveel informatie, ideeën, tips en boeken dat je er wel een dag kunt rondkijken. Voor de schrijvers onder ons is ook Spellingsite.nu heel erg handig. Je kunt hier een woord intypen om te kijken hoe je het moet schrijven en wat bv. de meervoudsvorm is.

Op Markplaats heb ik afgelopen week een jaargang met oude nummers van Onze Taal op de kop getikt. In de vakantie ga ik hier heerlijk van genieten. Ook via de site van Onze Taal kun je oudere nummers tegen een voordelig bedrag bestellen.

Over vakantie gesproken, volgende week zal ik een korte blogpauze aankondigen om daarna met nieuwe energie weer aan de slag te gaan. Ik heb al een aantal ideetjes waar ik mee wil starten in september. Zo wil ik o.a. andere collegabloggers interviewen en heb ik een inspirerend boek getiteld '333 dingen om over te schrijven' waar jullie een recensie van kunnen verwachten.



zaterdag 9 juli 2016

Ons moeder zei altijd...

'Ik zorg da’ we niet arm bin, en mien vrouw zorgt da’ we niet riek worden', was een uitspraak die mijn opa deed in zijn jonge jaren. Zelfs nu wordt deze uitspraak nog wel eens aangehaald door mijn ouders.

Waarschijnlijk ken jij er ook wel een aantal. Levenslessen die je moeder - of vader, oma of opa - je vaak tot in den treure meegaf. Sommige belerend, andere net heel spits of grappig. In 2015 is al eens een boek verschenen met deze uitspraken maar ook schrijver, taalminnaar en radiopresentator Jan Hautekiet is op zoek naar pittige, rake en mooie levenswijsheden. Daarvoor doet hij een beroep op het publiek om de volkswijsheden te delen waarmee zij zijn grootgebracht.

Zou je het leuk vinden als jouw wijsheid een nieuw leven krijgt? Graaf dan in je geheugen, praat met vrienden en familie en laat Jan weten met welke spreuken je bent grootgebracht. Hij bundelt de inzendingen in het boek Ons moeder zei altijd.

Uitgeverij Thomas Rap hoopt in het voorjaar van 2017 het boek uit te brengen. 

Alle uitspraken worden verzameld op www.onsmoederzeialtijd.be. Iedereen kan zich tot 15 oktober 2016 op deze website melden. Je maakt bovendien kans om het boek te winnen!


zaterdag 2 juli 2016

Een nul op het rekest...

In april schreef ik op dit weblog dat ik lang moest wachten op de beoordelingen van mijn manuscript 'Aan Zijn voeten'. Het is een praktisch boek met waardevolle tips voor je stille tijd. Het heeft vijf maanden geduurd maar de e-mails zijn inmiddels binnengekomen. Helaas waren de reacties niet zoals ik hoopte want ik ontving in twee weken tijd de ene na de andere afwijzing. Om een indruk te geven - want iedere uitgever had zo zijn redenen - geef ik een aantal stukjes uit de e-mails door:

Ik heb uw boekje gelezen en denk dat het voor een aantal mensen best waardevol kan zijn om uw uiteenzetting en tips voor stille tijd door te nemen. Ik durf alleen geen grote oplage aan omdat ik denk dat de animo voor dit boekje niet zo heel erg groot zal zijn en de boekenmarkt (ook de christelijke boekenmarkt) heel erg onder druk staat.

Wij geven 15 tot 20 nieuwe boeken per jaar uit. Dat betekent dat er uit het keur aan boeken en manuscripten dat jaarlijks bij ons binnenkomt, wij er slechts een stuk of 5-10 kunnen uitkiezen, i.v.m. nieuwe boeken van onze vaste auteurs. Ik ben van mening dat je manuscript over stille tijd niet de aanvulling is die wij op dit moment op ons fonds zoeken.

Met 'Aan Zijn voeten' heeft u ons een goed manuscript aangeleverd. Goed gestructureerd, helder geschreven, met veel praktisch advies waarmee je als lezer echt iets kunt.
Toch denk ik niet dat wij de juiste uitgever zijn voor uw boek. Onze doelgroep ligt vooral in de gereformeerde gezindte. Ik voorzie dat u met dit publiek te weinig aansluiting heeft. Dat wordt duidelijk door de manier waarop u de dingen verwoordt, de gekozen citaten, etc.

In onze fondsen zien we helaas niet voldoende markt voor een dergelijk boek over stille tijd. Tegenwoordig zie je dat de meer beschouwende titels minder goed lopen, en dat er juist meer belangstelling is voor dagboekjes: stille tijd in de praktijk, om het zo maar eens te zeggen. 

vrijdag 24 juni 2016

Een passie voor koken én voor schrijven...

Dat mijn zus Martine een passie voor koken heeft, is jullie vast niet ontgaan. Op haar blog www.dekeukenvanmartine.nl staan de heerlijkste recepten en gerechten. Het is de moeite waard om eens een kijkje te nemen als je dat nog niet hebt gedaan!
Maar naast de passie voor koken, heeft mijn zus ook zeer zeker een passie voor schrijven. In het omschrijven van een recept kun je natuurlijk best wel wat tekst kwijt maar erg persoonlijk kun je op deze manier niet altijd zijn. Omdat veel mensen toch wel willen weten hoe het nou met haar zelf en haar gezondheid gaat - mijn zus heeft een aangeboren hartafwijking - heeft ze een paar maanden geleden de stoute schoenen aangetrokken. 'Martine vertelt...' is hiervan het resultaat geworden. Een prachtig, persoonlijk blog met een vleugje humor...

Ze vertelt zelf over haar nieuwe blog:

Op berichten over mijn gezondheid/hartafwijking krijg ik vaak veel reacties. Ook wordt er regelmatig gevraagd of ik niet méér over mijn lichamelijke situatie wil schrijven.
Tot nu toe was mijn antwoord daarop altijd negatief. Want ik vind dat 'De keuken van Martine' eigenlijk zoveel mogelijk over koken, recepten en voeding moet gaan, en niet over Martine zelf.
Hoewel mijn mening niet is veranderd, ben ik toch van plan tegemoet te komen aan vragen om meer te delen over mijn medische situatie en alles wat daarmee samenhangt. Met name omdat er bij mij een duidelijke relatie bestaat tussen voeding en mijn lichamelijke gesteldheid.

Speciaal daarvoor heb ik een nieuwe website gemaakt: Martine vertelt...

Heb je interesse over meer informatie over mijn persoontje en mijn leven als hartpatiënt? Neem dan zeker eens een kijkje op www.martinevertelt.blogspot.nl

Het blog van Martine is ook te volgen via Facebook


zaterdag 18 juni 2016

Blind typen heeft veel voordelen

Bijna iedereen heeft leren schrijven toen hij een jaar of zes was. Een goede pengreep, de juiste papierligging en een goede zithouding waren allemaal belangrijk bij het leren schrijven. Helaas heeft niet iedereen op jonge leeftijd ook op een juiste manier leren typen. Typen met tien vingers, oftewel blind typen, was ooit een vaardigheid die alleen vereist was voor meisjes, die als typiste of secretaresse gingen werken. De ouders van nu, die zelf vaak niet hebben leren typen, zien blind typen nu als een vaardigheid die hun kinderen een voorsprong zal geven. Tijdens hun schoolopleiding en latere werkkring moeten de kinderen van nu immers steeds vaker typen om te communiceren.

Het blind typen bestaat overigens al sinds het einde van de 19 eeuw. Christopher Sholes, de uitvinder van de eerste productieschrijfmachine, noemde de eerste typemachine de Type-Writer, omdat een 'type', wat een gegoten letter is, tegen een carbon papier op een vel papier sloeg en zo schreef. Sholes zette op zijn eerste model de letters op het toetsenbord in alfabetische volgorde. In het mechaniek van de machine leverde dit problemen op, omdat enkele veel gebruikte tekens vlak naast elkaar kwamen te liggen. De handgebouwde machine om te typen functioneerde traag, zodat de letterstangetjes veelvuldig tegen elkaar botsten en klem bleven zitten. Sholes verplaatste daarop een aantal letters in het mechaniek, waardoor ook de volgorde op het toetsenbord veranderde.

Maar... de tijden zijn veranderd. Waar vroeger tientallen vrouwen in de typekamer zaten te typen, wordt iedereen nu geacht zelf te typen. In Nederland werkt nu al 46% van de beroepsbevolking achter een toetsenbord. In Nederland is naar schatting ongeveer 20% van de mensen die met een computer werkt in staat om blind te typen met het tienvingersysteem. Het overgrote deel heeft dus geen cursus blind typen gevolgd. Vaak typen mensen dan ook met een paar vingers en kijken steeds waar de volgende letter op het toetsenbord staat. 

vrijdag 10 juni 2016

10 vragen aan... Marlon van den Bos

Wil je in het kort iets over jezelf vertellen?
Mijn naam is Marlon van den Bos-Uyterlinde en ben getrouwd met Matthijs. We hebben 4 kinderen (2 jongens, 2 meiden). Ik werk als groepsleerkracht op een basisschool in Hardinxveld-Giessendam, waar wij ook wonen. Daarnaast geef ik workshops, verzorg spreekbeurten, schrijf artikelen en zo nu en dan dus ook een boek.

Wanneer is jouw ‘passie voor schrijven’ begonnen?
Schrijven heb ik eigenlijk mijn hele leven al gedaan. In mijn kinder- en tienertijd had ik een dagboek, later schreef ik ook allerlei logboeken vol met vakantie- en kampherinneringen die we daarna met elkaar deelden. Bij het lezen en voorlezen hiervan kregen wij - meiden - steeds weer de slappe lach en ik dacht: dit is leuk! Het dagboekschrijven doe ik eigenlijk niet meer, maar dat komt doordat mijn leven te vol zit. Jammer is dat toch, drukte kan creativiteit gemakkelijk verstikken.

Op welke manier komt jouw ‘christen-zijn’ terug in het schrijven van je boeken?
Ik heb verschillende boeken geschreven – sommige alleen sommige samen met anderen. ‘Aan de keukentafel, creatieve gezinsmomenten met de Bijbel’; ‘Ben en de doop van kleine Lin’; ‘Heerlijkheden, gerechten voor lichaam en geest’; 'Ontroerend Dichtbij’, dagboek voor vrouwen bij de HSV; ‘Moestuinmoederen’, over geloofsopvoeding.  Al mijn boeken gaan over leven als christen in de praktijk van elke dag. Ik kan me het leven zonder God niet voorstellen. Ik zou niet zonder zorg en aandacht van mijn Vader in de hemel kunnen. Anderzijds vraagt God ook van mij: toewijding en discipline. Die manier van leven, daarin wil ik anderen graag bemoedigen en praktische handvatten bieden voor het leven van elke dag. 

Waar geniet je het meeste van tijdens het schrijven?
Als er een gedachte, een voorbeeld, een woordspeling of zin bij me naar binnen schiet wat precies uitdrukt wat ik bedoel. En als ik die gedachte kan vangen in een mooie zin, die precies uitdrukt wat ik bedoel dan is mijn dag goed! Mijn vingers gaan dan razendsnel over het toetsenbord en ik denk: YES!

Wat is jouw favoriete plek om te schrijven?
Aan mijn grote eettafel, bezaaid met boeken en papieren  en een mok koffie met opgeschuimde melk (die vervolgens koud staat te worden). Vanuit dit plekje kijk ik op onze groene tuin en de weilanden erachter. Heerlijk. Eerst blij worden, dan schrijven. Ik word blij van die natuur, de bloemen in de tuin en de vogels die hun nest bouwen in onze berkenboom.

Hoeveel tijd besteed je in een week aan het schrijven?
Dat is lastig te zeggen! Ik reserveer twee dagen in de week voor mijn schrijf- denk- en doe-activiteiten, maar dit wisselt nogal per periode. Als ik voor een deadline zit, kan ik dagenlang - ook ’s avonds - druk aan het werk zijn. Maar er zijn ook weken dat ik het wat rustiger aan doe.

donderdag 2 juni 2016

Schrijven is richting geven aan je leven...

Onderstaande citaten zijn overgenomen uit Het Plakband Pensioen van Gerhard Hormann. Lees ze eens aandachtig door. Ik hoop dat je er - net als ik - door geïnspireerd wordt en zijn passie voor schrijven er ook in herkent.

'Je schrijft omdat je niets liever doet, omdat niet schrijven hetzelfde zou zijn als niet ademhalen, omdat je het niet kunt laten, omdat de woorden de hele dag door je hoofd tuimelen zoals losse akkoorden bij een gitarist, omdat er altijd weer een verhaal te vertellen is, een verband te leggen valt, omdat je geen keuze hebt en omdat niet schrijven hetzelfde zou zijn als zelfmoord.'

'Schrijven is geen keuze. Je wordt als schrijver geboren en doet het desnoods tegen de verdrukking in en met je laatste krachtsinspanning.'

'Schrijven is een manier om de chaos te bedwingen en te ordenen, niet alleen de wirwar van gedachten in je hoofd maar ook de wanorde in de wereld.'

'Schrijven is richting geven aan je leven, het kaf van het koren scheiden, hardop praten op papier en achteraf betekenis toekennen aan beslissingen die eerst alleen maar impulsief of intuïtief leken.'

'Schrijven is een vorm van therapie.'

'Alles wat je opschrijft vloeit via je pen op het papier en is daarna ook uit je hoofd verdwenen. In zekere zin ben je voortdurend bezig informatie van je harde schijf te verwijderen of in ieder geval netjes te compartimenteren. Waarom denk je anders dat al die mensen in Nederland op de een of andere manier aan het schrijven zijn?'

'Schrijven is geen werken, maar wie regelmatig schrijft, is ook nooit helemaal niets aan het doen. In zeker zin bevind je jezelf in een soort schemerzone en heb je een hobby waar je soms ook nog wat mee verdient. Daarmee is schrijven tegelijk het mooiste beroep ter wereld en de slechts betaalde baan die je kunt bedenken. Elk boek is een vorm van zelfonderzoek en elk boek brengt me weer een stapje verder.'

'Schrijven maakt mij gelukkig, het geeft me het gevoel dat ik boven op de werkelijkheid zit en die soms al een paar stappen voor ben. Schrijven schenkt voldoening en verschaft inzicht.'

'Je kunt mijn boeken zelfhulpboeken noemen, maar ze zijn net zo goed een vorm van zelftherapie. Niks helpt zo goed om alles op een rijtje te krijgen als het opschrijven. In zekere zin ben ik de notulist van mijn eigen veranderende bestaan...... Niemand schrijft een boek om rijk te worden, maar het is juist precies omgekeerd: schrijven verrijkt je leven.'



donderdag 26 mei 2016

Ik schrijf mij - Wilma Veen

Na Ik vrolijk jou, Ik lief jou en Ik kleur jou heeft kunstenaar, columniste, illustratrice en presentatrice Wilma Veen opnieuw een prachtig boek uitgeven. Deze keer heeft het de titel Ik schrijf mij meegekregen.

Wat is het ontzettend leuk om een recensie te mogen schrijven over een boek van 'een oude bekende'. Een bekende uitspraak is 'Ik heb nog met je geknikkerd', maar in dit geval was het gevoetbald. Wilma woonde net om de hoek bij ons toen we pubers waren en samen hebben wij - samen met een groep jongens - heel wat uurtjes voetballend doorgebracht. We zijn elkaar een paar jaar later uit het oog verloren maar Wilma's vriendelijkheid, enthousiasme en doorzettingsvermogen zijn mij altijd bijgebleven. Mooi om dit ook weer terug te zien in haar boeken zeker na een moeilijke periode die zij zelf heeft meegemaakt in haar leven.

Het boek Ik schrijf mij is ontzettend veelzijdig, het staat namelijk vol kunst, creativiteit, en inspiratie. Met unieke schilderijen en teksten geeft de schrijfster op een bijzondere wijze uitdrukking aan alles wat het leven vrolijk maakt maar ook aan meer serieuze thema's als loslaten, kiezen en dankbaarheid.

Het boek is niet alleen veelzijdig, het is ook veelkleurig. Graag deel ik een aantal pagina's uit het boek om een indruk hiervan te geven:



woensdag 18 mei 2016

10 vragen aan... Bram Kasse

Wil je in het kort iets over jezelf vertellen?
Naam: Bram Kasse.
Thuis: bruid, drie kinderen en stuiterende Labradoodle.
Werk: docent Pedagogiek op pabo Christelijke Hogeschool Ede
Passie: borrelnootjes. O ja, en schrijven.

Wanneer is jouw ‘passie voor schrijven’ begonnen?
Even in mijn geheugen graven… Ik denk tegen de eeuwwisseling. Ik was leerkracht basisonderwijs, las dagelijks kinderboeken voor en langzaam groeide het idee om zelf eens aan een manuscript te beginnen. Maar het waren de kinderen in mijn klas die mij over de streep trokken. ‘Meester Bram, u verzint altijd spannende verhalen. U moet echt een boek schrijven!’

Op welke manier komt jouw ‘christen-zijn’ terug in het schrijven van je boeken?
Ik vind het prachtig om op twee sporen te schrijven.
Boeken waarin ik expliciet vanuit de Bijbel schrijf, bijv. de Prentenbijbel van Marijke ten Cate, ‘Het Bruiloftsfeest (een gelijkenis voor jou)’, ‘Lieve God, mag ik U iets vragen?’ of al weer wat jaartjes geleden: ‘Sluipjacht’.
Of werken aan boeken vanuit een pedagogische bodem (hoopvol en vol levenslust), bijv. serie ‘De leukste opa van de wereld’, serie ‘SuperJoris’ of Edje Eipetje.

vrijdag 13 mei 2016

Wat je het belangrijkst vindt, komt vanzelf bovendrijven!

Onlangs schreef ik op mijn weblog 'manager van het gezin' een artikel over een aantal boeken van Gerhard Hormann.
Dat deze man een passie voor schrijven heeft, blijkt al snel uit de manier waarop hij schrijft maar ook uit wat hij schrijft óver schrijven.
Onderstaande citaten kwam ik tegen in zijn boeken. Inspirerend!

'Iedere schrijver heeft in zijn hoofd een boekenkast vol boeken die hij nooit heeft geschreven. Zoals vrijwel iedere journalist een onafgemaakt manuscript in de la van zijn bureau heeft liggen (of misschien wel een roman die door alle uitgeverijen is afgewezen), zo heb je als schrijver boeken waaraan je nooit bent toegekomen omdat je met andere dingen bezig was, het te druk had of simpelweg geen twee dingen tegelijk kunt doen.'

'Je hersenen slapen nooit, maar zijn constant aan het rubriceren en aan het rangschikken. Hoe vaak ben ik 's ochtends niet wakker geworden met een bruikbaar idee voor een nieuw boek in mijn hoofd, of een compleet uitgewerkte synopsis voor het allerlaatste hoofdstuk van een van mijn misdaadromans?'


'Ze zeggen vaak dat schrijven een vorm van therapie is en na meer dan tien boeken kan ik beamen dat dat absoluut zo is. Door gedachten op papier te zetten, dwing je jezelf niet alleen om goed na te denken, maar ook om je wensen en verlangens te ordenen. Wat je het belangrijkst vindt, komt dan vanzelf bovendrijven.'


'Voordat mijn vorige boek goed en wel in de winkel lang, stond er een paginagroot interview met mij in de krant. Dat was niet alleen leuk, het was ook weer eens iets anders dan romans signeren in een uitgestorven winkel (zoals me met een van mijn trillers weleens is overkomen). Blijkbaar had ik deze keer de spijker precies op de kop geslagen.'

Gerhard Hormann


Het laatste citaat geeft mij persoonlijk een beetje hoop. Gewoon doorgaan dus met schrijven ook als het soms niet gaat zoals ik hoop of denk of wanneer ik (maandenlang) moet wachten op een beoordeling van mijn manuscript.

Vandaag werd ik zelf geïnspireerd door een foto van een bruine slang die onze zoon en zijn vriendin afgelopen week tegenkwamen op de hei. In mijn nieuwe kinderboek over 'De Bosvrienden' schrijf ik erover. Wordt vervolgd...





donderdag 28 april 2016

Gebeden op papier zetten

'Een goede manier om te leren gericht te bidden is je gebeden uit te schrijven en ze aan God voor te lezen. Veel mensen ontdekken dat ze zich beter kunnen concentreren als ze pen en papier gebruiken en hun gedachten structuur geven. Ik doe dit nu al een aantal jaren en ik merk dat het me op verschillende manier helpt. Het dwingt me gericht te bidden; vage algemeenheden staan niet goed op papier. Het zorgt ervoor dat mijn gedachten niet afdwalen. En het helpt me te zien wanneer God gebeden verhoort.
Aan het einde van ieder maand lees ik mijn gebedsdagboek door om te zien waar God wonderbaarlijke dingen heeft gedaan. Telkens wanneer mijn geloof zwak is, sla ik mijn dagboek open en zie ik het bewijs dat God mijn gebeden verhoort. Als ik in januari een aantal verhoringen van specifieke gebeden kan noemen, ben ik  in februari eerder geneigd op God te vertrouwen.
Ik schrijf mijn gebeden iedere dag uit; ik ben niet in staat geweest op een andere wijzen in mijn gebedsleven te groeien. Experimenteer en kijk wat voor jou het beste werkt. Probeer eerst eens eenmaal per week je gebeden uit te schrijven. Als het je helpt, doe het dan vaker. Als het voor jou een belemmering vormt en je voelt je er ongemakkelijk bij, zoek dan een andere manier die voor jou meer effect heeft. Hoe je het echter ook doet, bid op de manier van Jezus: in afzondering, oprecht en gericht.
Denk eraan dat Gods overwinnende kracht door het gebed in actie komt. Hij is in jou en je noden geïnteresseerd. Hij is in staat in iedere nood te voorzien en heeft je uitgenodigd te bidden. Zijn Zoon Jezus, de gebedsdeskundige, heeft instructies gegeven, zodat je precies weet hoe je moet bidden.
Als je wilt dat het wonder van gebed in jouw leven begint te werken, hoef je maar één ding te doen. Je moet bidden.
Ik kan schrijven over gebed, je kunt erover lezen en je kunt zelfs mijn boek aan een vriend lenen. Maar vroeg of laat zul je moeten bidden. Dan en alleen dan zal voor jou het avontuur beginnen dat geloof heet.'

Bill Hybels


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...